Positieve gezondheid: het verhaal van Alie Boerhof

Van beperking naar expressie: de kracht van kunst

Soms neemt het leven een scherpe bocht, zonder richtingaanwijzer. Voor Alie Boerhof (62) kwam die wending toen ze 37 jaar was; met een hersenbloeding in 2001 en een jaar later een herseninfarct. Ineens was niets meer vanzelfsprekend en moest ze stap voor stap een nieuw evenwicht vinden met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Maar er kwamen ook nieuwe dingen op haar pad. Eén daarvan is kunst schilderen bij Quintus!

Als moeder van drie kleine kinderen, leidt Alie Boerhof een druk leven. Tot ze in 2001 wordt stilgezet. “Ja, dat was heel heftig. Je moet alles opnieuw leren. Ik heb altijd veel geborduurd, hele fijne kruissteekjes. Toen hield ik ook al van kleur. Maar na mijn hersenletsel werd dat te zwaar”, vertelt ze. De fijne motoriek die borduren vraagt, bleek niet meer haalbaar. Toch vond ze nieuwe creatieve invullingen, waaronder schilderen. “De enige ervaring die ik had met schilderen was het verven van de schutting,” zegt ze lachend. Tegenwoordig is Alie elke maandagmiddag te vinden in de werkplaats Tekenen & Schilderen voor mensen met een fysieke beperking bij Quintus. Daar ontwikkelt ze haar talent verder, penseelstreek voor penseelstreek. “Haar werk valt op door het kleurgebruik”, vertelt begeleider en docent Robert Cotterink. “Levendig, uitgesproken, vaak met primaire kleuren die van het doek afspatten.” Alie vult aan: “Ik houd heel erg van kleur. Nu ben ik bijvoorbeeld bezig met een serie bloemenvazen.”

Herkenning
Wat ooit begon als iets nieuws en onbekends, is uitgegroeid tot een belangrijke pijler in haar leven. Want de maandagmiddag is voor Alie meer dan een creatieve bezigheid. Het is een plek van rust, herkenning en verbinding. “Ik vind het heerlijk om hier te schilderen. Je bent er even lekker uit. Het is gezellig. En hier begrijpen ze mij ook.” Twee andere deelnemers hebben verschillende beperkingen, maar delen een soortgelijke ervaring. Dat schept een band die niet altijd woorden nodig heeft. “Soms werken we in stilte. Soms zijn er mooie gesprekken. Het is geestelijk ook heel fijn om te schilderen. Je kunt er goed door slapen.”

Trots
Docent Robert Cotterink ziet van dichtbij een bijzondere ontwikkeling. “Alie maakt echt belangrijke stappen. Deelnemers kiezen zelf een voorbeeld dat ze willen schilderen. Het is mooi om te zien hoe iedereen, met zijn of haar beperkingen, tóch een eigen stijl ontwikkelt. Of misschien juist wel dánkzij die beperkingen.” Bij Alie vertaalt zich dat in krachtige, kleurrijke composities. “Wij gaan uit van wat iemand kan. Dat levert uiteindelijk werk op waar deelnemers echt trots op zijn.”